บทที่ 98 โหยหา

"อึก… เหมันต์…"

เธอพยายามขยับตัวออก แต่เขากลับจับมือของเธอไว้แน่น ดวงตาคมฉ่ำวาว น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด

"พาฝัน..."

เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความเว้าวอนและความรักที่เก็บกดมานาน

"ผมรักคุณ... "

เขากระซิบใกล้ ๆ เสียงสั่นไหวราวกับกลัวว่าเธอจะผลักเขาออกไปอีก

"ผมขอโทษ... ได้ยินไหมพาฝัน"

พาฝันกำมือแน่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ